31 juli, Desolation Sound (Powell River)

Ik vind het stom genoeg best spannend en moet wel drie keer achter elkaar naar de wc. Ik probeer niets te laten merken aan de anderen, maar dat is ijdele hoop. Ook Isis vindt het wel spannend, maar we hebben er ook echt zin in.

Richard begeleid de tour samen met Cecile. We krijgen zwemvesten aangemeten en we krijgen uitleg over het kayakken. We hadden gedacht dat we in 3 tweepersoonskayakken zouden varen, maar het zijn 2 tweepersoons en 2 eenpersoons. Dat is een beetje schrikken voor Julius, want dat betekent dat hij en Stijn alleen moeten en de eenpersoonskayak gaat makkelijker om. Daar moet hij zich even overheen zetten, maar na een praatje met Richard ziet Julius het toch zitten en het gaat ook helemaal goed de rest van de dag.

De dag begint nog wat bewolkt, maar de voorspelling is heel goed. We zien zoveel onderweg: Zeesterren, zee-egels, zeekomkommers, ijsvogels, zeearenden en zeehonden. Het water staat dan ook in direct contact met de oceaan. We beginnen bij laag tij en eindigen de dag met hoogtij. Dat is wel een paar meter verschil.  Richard vertelt onderweg over de natuur, de geschiedenis en het heden.  Tegen de tijd dat we gaan lunchen op een zeer idyllische plek, schijnt de zon flink. We krijgen lekkere boterhammen, thee en koffie en rauwkost met hummus. Alles is het tip top verzorgt. Er zijn zelf duikbrillen om een beetje te snorkelen. Het voelt als een paradijs.

Er moet nog verder gekayakt worden. Isis en Felix zijn moe en peddelen niet steeds mee. Dat vergt wat meer kracht van Robbert en van mij. Aan het einde van de tocht ben ik oprecht moe, maar voldaan. Wat was dit een gave afsluiting van onze outdoor avonturen in Canada. Hier komen we zeker nog terug voor een meerdaagse kayaktocht. We zijn hier ook nog niet klaar!!

’s Avonds genieten we van de hotpot. Goed voor de spieren! Ik voel mijn armen al branden… We maken zelf pasta met worstjes van de bbq. De zon gaat onder en het fjord kleurt oranje. Hier laadt mijn batterij op.
Ook een meerdaagse wandel en kajaktour doen? Klik hier, zeker de moeite waard>

30 juli, Campbell River – Desolation Sound

We zijn al echt geoefend in het opbreken. Iedere keer is het weer spannend of alles mee is gekomen. Zo heb ik bijvoorbeeld al mijn batterijoplader van mijn camera in Harrison Hot Springs laten liggen. Helaas reageren ze helemaal niet op mijn mailtjes. Geluk bij een ongeluk zaten we daarna in Victoria, waar ik een nieuwe heb kunnen kopen, want dit is een onderdeel dat ik echt niet kan missen. Toch baal ik er stevig van. Maar goed, dit keer heb ik het gevoel dat we alles bij ons hebben.

Nog voor 08:00 uur rijden we van het resort af. Top! Nog voor 09:00 zijn we bij de veerboot en er is nog plek voor de boot van 10:00 uur. De volgende gaat pas om 14:45 en dan sta je toch raar te kijken als je op deze plek, waar echt niets is, zo lang moet wachten. Dat is niet het geval en het weer is nog steeds fantastisch. De overtocht verloopt erg soepel. Eenmaal in Powell River rijden we langs ene midget golf baan en we besluiten dat maar eens te gaan doen.  Ik win, … ruim! Haha, dat hadden de kinderen niet gedacht. We vinden een super supermarkt. Ze hebben echt veel. Canadese supermarkten zijn voor ons best duur, maar na 3 weken wennen we een beetje aan de prijzen. Zoals gezegd, waren onze voorraden op, dus we gaan met redelijk wat zakken de deur uit. Op naar Desolation Sound, the Sunshine Coast. Vanaf Powell River is het helemaal niet zo ver meer rijden naar Desolation Resort. Buiten is het warm en de sfeer is hier weer totaal anders dan aan de overkant. Er zijn hier veel oude hippies blijven hangen en die sfeer proef je wel een beetje.

We komen aan in de middle of nowhere en je zou eigenlijk helemaal niets meer hier verwachten. Dat is natuurlijk ook de bedoeling. Ons huisje kijkt direkt uit over het water, een beetje verstopt achter een paar grote naaldbomen. De hotpot ligt helemaal in de zon als we aankomen en zowel Julius, Isis als Felix hebben maar een paar minuten nodig om er in te springen. Wauw! Wat een mooie plek. Hier zou ik wel een week willen zitten. Bijkomen van alle indrukken en midden in de natuur. De bald eagles vliegen hier voorbij alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Er staat wel een harde wind. We hopen maar dat de wind voor morgen is gaan zakken, want we gaan een kayaktour maken en de wind is momenteel een kritiek punt bereikt. ’s Avonds kruipen we ook nog een keer met zijn zessen in de hotpot. We hebben allemaal een ‘IJslandgevoel’. Tijd voor een familieselfie een heerlijk zelf gekookte maaltijd en op tijd naar bed, morgen moeten we een tenslotte een hele dag peddelen…